16Νοέμβριος2018

Βρίσκεστε εδώ: Πρωτοσέλιδο | Lifestyle | Κινηματογραφικές Βραδιές: Την Παρασκευή η προβολή της ταινίας "USSAK"

Lifestyle ειδήσεις και παρασκήνια για την ελληνική και διεθνή σόουμπιζ

Κινηματογραφικές Βραδιές: Την Παρασκευή η προβολή της ταινίας "USSAK"

Οι Κινηματογραφικές Βραδιές

και το Διεθνές φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας, σας προσκαλούν την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου, στις 8.00 μ.μ., στο θέατρο Απόλλων, στην εκδήλωση - προβολή της ταινίας "USSAK" παρουσία του σκηνοθέτη Κυριάκου Κατζουράκη και της ηθοποιού Κάτιας Γέρου.
Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τους βασικούς συντελεστές της ταινίας.

Η είσοδος είναι δωρεάν

USSAK

Με φόντο μια χώρα διαλυμένη και φοβισμένη κάπου στο κοντινό μέλλον, παρακολουθούμε τις ζωές και τις ιστορίες μιας σειράς ετερόκλητων ανθρώπων: Μιας πρώην περφόρμερ του δρόμου που δουλεύει στην γκαρνταρόμπα ενός σκυλάδικου, ενός οκτάχρονου κοριτσιού που περιφέρεται στους επικίνδυνους δρόμους, μιας ομάδας περιθωριακών που προσπαθούν να αντισταθούν, ενός ντραγκ/σόουμαν που απαγγέλει Καρούζο, ενός θρυλικού πιανίστα, του αρχηγού μιας ακαθόριστης σκοτεινής εξουσίας, αγροτών που προσπαθούν να προστατέψουν τα χωράφια τους από τους μεταλλαγμένους σπόρους, αλλά και μελών μιας ιδιότυπης λέσχης που ανησυχούν «μην ξυπνήσουν αναρχικά ανακλαστικά» υποστηρίζοντας την ίδια ώρα πως «Κανείς δεν σηκώνει κεφάλι γιατί δεν έχει»!

Λαθρέμποροι και αρχαιοκάπηλοι, κλεφτρόνια, περιθωριακοί και φτωχοδιάβολοι, «ένα μάτσο σαλεμένοι» που επιμένουν να μην «πεθάνουν από μαρασμό», ήρωες και αντιήρωες, άλλοι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους κι άλλοι εγκλωβισμένοι σ' έναν άκρατο εγωισμό, αρχίζουν να αλλάζουν, όταν οι συγκρούσεις πυκνώνουν και γίνονται αφόρητες. Η αφύπνιση για τον καθένα ξεχωριστά γίνεται ντόμινο.

Η ταινία εξερευνά την έννοια της κοινότητας και το νόημα της ουτοπίας. Μιας ουτοπίας όμως καθόλου ρομαντικής, καθώς, όπως ακούγεται στο φινάλε: «ο ουτοπιστής είναι σκληρός σαν ατσάλι. Ο απόλυτος υλιστής. Ο ουτοπιστής δίνει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν".

Ταυτότητα

Σκηνοθεσία: Κυριάκος Κατζουράκης
Σενάριο: Κυριάκος Κατζουράκης, Κάτια Γέρου
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Φώτου
Σκηνικά: Νίκος Πολίτης
Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου

Μουσική: Μπάμπης Παπαδόπουλος
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Ζέρβας
Παραγωγός: Γιάννης Σωτηρόπουλος

Πρωταγωνιστούν: Κάτια Γέρου, Γιάννης Τσορτέκης, Θεοδώρα Τζήμου, Νίκος Νίκας, Δημήτρης Πουλικάκος, Δημήτρης Πολύτιμος, Adrian Frieling, Θάνος Αλεξίου, Καμίλο Μπετανκόρ, Παύλος Ιορδανόπουλος και η μικρή Νέλλυ Θεοφιλοπούλου.

USSAK του Κυριάκου Κατζουράκη

DCP / 118'

Digital 2K / 1.85:1 / Color / Stereo

Παραγωγή

Real Eyes Productions 2017

Συμπαραγωγή : Εκδόσεις Μίλητος, Arctos Films

Προσέγγιση, Authorwave

Με την υποστήριξη

Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, ΕΡΤ ΑΕ

Το trailer της ταινίας είναι διαθέσιμο στον ιστότοπο: https://vimeo.com/238648354

Σας περιμένουμε με χαρά στην εναρκτήρια προβολή μας για τη φετινή χρονιά, με μια σπουδαία ελληνική ταινία που έχει παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ και την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους συντελεστές της.

Πρόλογος στην έκδοση του storyboardτου USSAK,

εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ 2017

 

Μάρω Δούκα

 

Από τον Δρόμο προς τη Δύση στο Ussak

Ussak:Μικρασιατικός πανάρχαιος τόπος συνάντησης πολιτισμών.

Δρόμος μουσικής.

Η πύλη από το εδώ στο εκεί. Από τη δύση στην ανατολή, από το μπουζούκι στη βιόλα, και αντίστροφα. Και Ussak εδώ, τίτλος της τέταρτης ταινίας του Κυριάκου Κατζουράκη, θα μπορούσε να σημαίνει το πέρασμα από τη δυστοπική ζωή του σήμερα στην ευαγγελιζόμενη, ανά τους αιώνες, καλύτερηζωή του αύριο.

Ussakη διεκδίκηση, ο υπαινιγμός, η αλληγορία, τα σύμβολα που ανακαλούνται, μεταξύ μνήμης και λήθης, οι αγωνίες και οι αγώνες που συμπλέκονται. Η εξαθλίωση και η ανύψωση, η παραίτηση αλλά και η αναζήτηση και η οδοιπορία στην απόλυτη αποτύπωσή τους.

Τα αφεντικά, οι μελανοχίτωνες, οι ξένοι επενδυτές, οι πάσης φύσεως υπηρέτες της εξουσίας από τη μια, οι άκληροι, οι ρημαγμένοι, οι αποσυνάγωγοι από την άλλη. Η γοητεία και η αθλιότητα του καπιταλισμού. Από το ένα άκρο στο άλλο. Εφόσον μόνο μέσα από την υπερβολή και την έκτακτη ανάγκη θα σκιαγραφηθεί το επείγον της επόμενης μέρας. Κοφτερές ιστορίες, μοναχικές διαδρομές στους ημιφωτισμένους δρόμους, στις αδιανόητες γειτονιές και τα παραπήγματα του μεταβιομηχανικού αστικού τοπίου στον εικοστό πρώτο αιώνα. Ήρωες καθημαγμένοι στις παρυφές του καλού και του κακού στην προσπάθειά τους για επιβίωση, αλλά και αποφασισμένοι αναζητητές του ανέφικτου, ανυποχώρητοι σκαπανείς της ουτοπίας. Χαρακτήρες αρχετυπικής ηθοποιητικής ανάλυσης, ο καθένας με την ταλαιπωρία, τα μυστικά, τη γλώσσα και το ήθος του, περφόρμερς, θα έλεγα, εκτελεστές, διασκεδαστές, δάσκαλοι, διεκδικητές, αναμορφωτές, ανάμεσα στην επιστημονική, πολύτροπη φαντασία και την πέρα από τον ρεαλισμό ποιητική προβολή στο μέλλον μιας άλλης κοινωνικής πραγματικότητας.

Ο κινηματογράφος του Κυριάκου Κατζουράκη στοχαστικός, ευλαβικά αφοσιωμένος στον λεηλατημένο άνθρωπο, αλλά και αιχμηρά, ανυποχώρητα πολιτικός, οξυδερκής, προσηλωμένος στο δικαίωμα, αλλά και στο ύψιστο χρέος, του ανθρώπου να αναζητά, να μάχεται, να επιμένει. Κι εδώ, οι πένητες και οι άστεγοι τουUssak,ενσωματώνοντας, ή και παρακάμπτοντας, με βιωματική τόλμη και αθωότητα διακοσίων περίπου χρόνων κοινωνικούς αγώνες και αλυσιδωτές διαψεύσεις, έχοντας κατακτήσει τη μεταξύ τους συνεννόηση και αλληλεγγύη μέσω της επίγνωσης ότι ενώ δεν έχουν τίποτα να χάσουν, έχουν την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό, την ουσία και το νόημα της ύπαρξής τους να κερδίσουν, θα συγκλίνουν και θα συναντηθούν σε μια θριαμβική και πένθιμη ανάβαση προς το βουνό. Ανάβαση που ισοδυναμεί με την επιστροφή στη φύση, στις ρίζες, στην πηγή, στην απαρχή της ζωής και του πολιτισμού, στο αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου-καλλιεργητή στη γη του, στον σπόρο και τη διάσωσή του. Και σπόρος εδώ δεν είναι μόνο η αφετηρία της διατροφικής αλυσίδας, ο βασικός κρίκος της ανθρώπινης ανάπτυξης, είναι και το μήνυμα για αντίσταση, το έναυσμα για την ελπίδα, την αποκάλυψη και την αντιμετώπιση του εχθρού. Και εχθρός εδώ ορίζονται οι πολυεθνικές, σαν τη Monsanto, που κυριαρχούν ως αποκλειστικοί δικαιούχοι του σπόρου (μεταλλαγμένου και μη) στον πλανήτη, επιβάλλοντας τους όρους τους.

Τελειώνω: Ο ζωγράφος, ο σκηνογράφος, ο σκηνοθέτης Κυριάκος Κατζουράκης, μαχόμενος πάντα, μέσα από την υψηλής εικαστικής αποτύπωσης σύνθεση και ανασύνθεση της εικόνας που τον κατοικεί, τον περιέχει και τον εμπνέει. Και η Κάτια Γέρου, η οδοιπόρος, η ανυποχώρητη, η ηθοποιός με την θαυμαστή υποκριτική και σωματική δεξιοτεχνία. Ικανοί να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους, να διασταυρώσουν τις ματιές τους, να συντονίσουν τον βηματισμό τους. Να φανταστούν, να υποθέσουν, να εμβαθύνουν. Αξεχώριστοι. Στις επάλξεις και οι δυο, ως σεναριογράφοι της ταινίας, πιστοί στη γραμμή της μπρεχτικής επικής, πέρα από τον ρεαλισμό, παράδοσης που φιλοδοξεί να επιβάλει στον θεατή την κριτική ματιά απέναντι στο θέμα-θέαμα. Με τον ηθοποιό-υποκριτή εδώ να ερμηνεύει και να υποδύεται ταυτόχρονα τον ρόλο του, όχι μόνο εκθέτοντας τις βαθύτερες αιτίες της όποιας ανθρώπινης κατάστασης αλλά και προτείνοντας τη διαδρομή προς ένα μέλλον με τη δική μας πάντα συνδρομή.

Μάρω Δούκα

------------------------------------------------

 (από την ΕΠΟΧΗ, 3/12/2017)

Το βροντερό «παρών» του ελληνικού σινεμά

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Δύο σημαντικές ταινίες, οι οποίες προβλήθηκαν στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, προβάλλονται αυτήν την εβδομάδα. Πρόκειτια για τις ταινίες «USSAK», του Κυριάκου Κατζουράκη και «Ο γιος της Σοφίας», της Ελίνας Ψύκου.

«USSAK, χρόνια μετά»

Ο χρόνος μας μεταφέρει στο μέλλον το οποίο όμως έχει πολλά στοιχεία με το παρελθόν. Η εξουσία της εκμετάλλευσης και του τρόμου έχει εγκαθιδρυθεί και η πλειοψηφία των ανθρώπων ζει μέσα στη μιζέρια. Μια γυναίκα, η Ιωάννα, η οποία εργάζεται σε ένα κακόφημο μπαρ, απολύεται. Φεύγοντας κλέβει ένα πιστόλι και το ταμείο. Καταφέρνει να ξεφύγει και ζητά καταφύγιο κοντά σε έναν παλιό της φίλο, το Ζάφο. Την ίδια ώρα η οικονομική ελίτ σχεδιάζει πως θα αυξήσει τα κέρδη της σε βάρος του πληθυσμού, και αντικαθιστώντας τους φυσικούς σπόρους με μεταλλαγμένους, ενώ συμμορίες αλωνίζουν τους δρόμους και οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν διάφορους τρόπους για να επιβιώσουν. Ο Ζάφος βρίσκει ένα μέρος για να μείνει η Ιωάννα, ένα κοινόβιο περιθωριακών. Εκεί θα γνωρίσει δυο ηλικιωμένους άνδρες, τον Πάνο και το Σωκράτη. οι οποίοι θα έχουν θετική επίδραση επάνω της και θα την κάνουν να δει τη ζωή διαφορετικά. «Για μένα είναι συγγενείς μου. Μέχρι να τους γνωρίσω ήμουν μισός άνθρωπος», λέει.

‘Το μέλλον είναι εδώ’, διακηρύσσει ξεκάθαρα η ταινία του Κυριάκου Κατζουράκη. Και είναι ένα μέλλον κατάμαυρο, πνιγηρό, εφιαλτικό. Η κοινωνία των ανθρώπων σαπίζει, το ίδιο και οι άνθρωποι οι οποίοι σταδιακά χάνουν την ανθρωπιά τους. Το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, τους εξουσιαστές και τους εξουσιαζόμενους μεγαλώνει διαρκώς. Όμως πάντα υπάρχει ελπίδα και έρχεται από εκείνους που διεκδικούν την Ουτοπία. «Ο ουτοπιστής είναι ο απόλυτος υλιστής. Ποτέ δε λέει: ‘αυτό δεν αλλάζει’. Νιώθει πως αν το πει, παύει να’ ναι άνθρωπος», λέει στο φινάλε η αφηγήτρια.

Ταινία πολιτική με άμεσες αναφορές στην οικονομική κρίση αλλά περισσότερο στην κρίση ηθικής και στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού. Ο σκηνοθετικός ρυθμός δε χάνεται, οι διάλογοι είναι ουσιαστικοί και οι ερμηνείες πολύ καλά δουλεμένες καθώς όλοι οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται στους δύσκολους ρόλους τους. Υψηλής αισθητικής είναι και το εικαστικό αποτέλεσμα της ταινίας κάτι στο οποίο δίνει μεγάλη σημασία ο Κυριάκος Κατζουράκης καθώς ‘παρεμβαίνει’ ο εικαστικός του εαυτός. Η δράση έχει ροή και ουσία, η κάμερα κυκλοφορεί ανάμεσα στους ηθοποιούς, δε μένει στατική. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στα σκηνικά και τα κοστούμια αλλά και στο ρεπεράζ αφού βρέθηκαν οι ιδανικοί χώροι για τις ανάγκες της ταινίας. Άλλωστε, όπως λέει ο Κυριάκος Κατζουράκης «βρήκα τις τοποθεσίες σε παλιές γειτονιές στο κέντρο της Αθήνας. Πάντοτε πίστευα πως στο μέλλον οι πόλεις μας θα θυμίζουν περισσότερο τις πόλεις όπως ήταν τη δεκαετία του 1950».

----------------------------------------------------------

Σάββατο, 06 Ιανουαρίου 2018

Oυσάκ: Δραματοποιώντας το πραγματικό,

του Γιώργου Μανιάτη

Είχα την τύχη να παρευρεθώ στην πρεμιέρα της φερώνυμης ταινίας του Κυριάκου Κατζουράκη. Όταν βγήκα από την Αλκυονίδα αισθανόμουν ένα σφίξιμο στο στομάχι γιατί το έργο που μόλις είχα δει αποτύπωνε μια τόσο ορατή, αλλά και συνάμα «αόρατη», πραγματικότητα της σύγχρονης (νεοελληνικής) κοινωνίας, με τρόπο βαθιά ρεαλιστικό και γι’ αυτό έντονα συμβολικό και ποιητικό.

Είναι αλήθεια ότι πάντοτε εμφιλοχωρεί μια κάποια προκατάληψη, όταν κάποιος καταξιωμένος σε άλλη τέχνη κάνει κινηματογράφο. Ποιο θα ‘ναι το αποτέλεσμα; Ένα παιχνίδι; Εξεζητημένη αξιοποίηση της εικαστικής γραφής; Επίδειξη μαστοριάς στην κατασκευή μεμονωμένων εικόνων; Τίποτε απ’ αυτά. Ο Κατζουράκης είναι κινηματογραφιστής που ζωγραφίζει και ζωγράφος με ματιά κινηματογραφιστή. Αποφεύγω τον όρο «σκηνοθέτης», αφού ο δημιουργός γράφει και εγγράφει την πραγματικότητα σ’ ένα χωροχρονικό πλαίσιο που επιλέγει, ώστε η ματιά του να γίνεται και δική μας ματιά. Δεν ερμηνεύει δραματοποιώντας ένα κείμενο, αλλά δραματοποιεί το πραγματικό, προσεγγίζοντας το βάθος της κοινωνικής αιτιότητας, όπως θα ’λεγε ο Μπρεχτ.

Η ταινία απεικονίζει την κλιμάκωση αυθόρμητου-συνειδητού. Όχι με τη συνήθη μηχανιστική αντίληψη του πρώτα και ύστερα, αλλά με τη διαλεκτική των αντιθέσεων που συγκροτούν οι μεταξύ τους στιγμές. Αυθόρμητο δίχως συνειδητό είναι το ξέσπασμα. Συνειδητό δίχως αυθόρμητο είναι η ιδεοληπτική κατασκευή. Ο Κατζουράκης περνάει από το ένα στο άλλο και αντίστροφα, αναγνωρίζοντας τα όρια και τις αντιφάσεις της σύγχρονης ανθρώπινης εμπειρίας. Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο-πλαίσιο κινείται, περιπλανιέται, ταλαντεύεται, αναζητεί, θεωρεί και αναθεωρεί, διαψεύδεται και επιβεβαιώνεται, πάσχει και συμπάσχει η ηρωίδα (στην έξοχη ερμηνεία της Κάτιας Γέρου). Δι’ ελέου και φόβου έρχεται η κάθαρση των παθημάτων, δικών της και δικών μας.

Βλέποντας το πρώτο επίπεδο της ταινίας, το σύγχρονο περιθώριο, μου ερχόταν επίμονα στο μυαλό η διαπίστωση του Μισέλ ντε Σερτώ ότι η σημερινή φυσιογνωμία της περιθωριακότητας δεν αφορά πια μικρές ομάδες. Είναι μια μαζική περιθωριακότητα. Οι βίαιες εικόνες της κρίσης που αποτυπώνονται στο έργο αφορούν, στην ένταση της ορατότητάς τους, το σήμερα αλλά, ταυτόχρονα, καταδεικνύουν και τον πυρήνα της καπιταλιστικής δυσμορφίας. Ο Κατζουράκης δεν φιλμογραφεί το χρονικό αλλά την ανατομία της κρίσης. Ο κόσμος της διαπλοκής και της αυταρχικότητας, η αγοραπωλησίας των συνειδήσεων, ο εκφασισμός, η εξαθλίωση, η απομόνωση, τα αδιέξοδα που πνίγουν και οι πνιγηροί δρόμοι της καθημερινότητας δεν αφορούν μόνο το σήμερα. Ξεκινούν απ’ αυτό. Η μετανάστευση ψυχών και ανθρώπων, οι άστεγες επιδιώξεις του βίου και η αφανής-εμφανής βία της εξουσίας, της όποιας εξουσίας, τονίζονται τόσο και έτσι ώστε να αποφεύγεται ο πειρασμός του γραφικού και να αναδεικνύεται η ωμότητα του συμβολικού.

Στη θέση της ελιτίστικης παρέας του αστικού κόσμου, ο Κατζουράκης, αντιπαρατάσσει τις αλληλέγγυες κοινότητες πασχόντων και μαχόμενων, χωρίς κραυγές και ανέξοδα συνθήματα, ανθρώπων. Αυτό το σκίρτημα, πέρα από σχήματα παγιωμένα και παγερά, των σύγχρονων κολασμένων της γης δίνει φώς σε μια ζοφερή και γι’ αυτό ελπιδοφόρα πραγματικότητα.

Αξίζει, οπωσδήποτε, να τη δείτε.

USSAK

myILIAnews.grΕιδήσεις-Ενημέρωση από την Ηλεία, την Ελλάδα και όλο τον κόσμο!