20Αύγουστος2018

Βρίσκεστε εδώ: Πρωτοσέλιδο | Πολιτική | Η ομιλία του Χρ. Γιάνναρου, μέλους της Ε.Π. Δυτικής Ελλάδας του ΚΚΕ, στην εκδήλωση για τον Αντώνη Αντωνακόπουλο

Πολιτική επικαιρότητα ενημέρωση για ότι λένε και κάνουν οι πολιτικοί στην Ελλάδα

Η ομιλία του Χρ. Γιάνναρου, μέλους της Ε.Π. Δυτικής Ελλάδας του ΚΚΕ, στην εκδήλωση για τον Αντώνη Αντωνακόπουλο

Η ομιλία του Γιάνναρου Χρήστου μέλους της Ε.Π. Δυτικής Ελλάδας του ΚΚΕ στην εκδήλωση για τον Αντώνη Αντωνακόπουλο

«Αγαπητές φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η εκδήλωση, που οργανώνει το Κόμμα μας για να τιμήσει τον σ/φο Αντώνη Αντωνακόπουλο πραγματοποιείται σε μία περίοδο που βρίσκεται σε εξέλιξη ο μεγάλος εορτασμός για τον έναν αιώνα αγώνων και θυσιών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Για τον νέο αιώνα που ξεκινάει βρίσκοντάς μας πιο δυνατούς, πιο εξοπλισμένους με την πολύτιμη πείρα από την ηρωική, πρωτοπόρα δράση του κόμματός μας. Με αυτή τη γνώση, με αυτή τη κληρονομιά συνεχίζουμε πιο αποφασισμένοι στον δρόμο του αγώνα για τον πιο ανιδιοτελή σκοπό, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Τη δημιουργία μιας ανθρώπινης κοινωνίας χωρίς φτώχεια, χωρίς ανεργία, χωρίς πολέμους, προσφυγιά, ξεριζωμό, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, για το σοσιαλισμό.

Κομμάτι αυτής της ηρωικής και βαρυσήμαντης κληρονομιάς του πρώτου αιώνα δράσης του Κόμματος μας είναι η ζωή και η δράση του Αντώνη Αντωνακόπουλου. Βλέποντας την ιστορία του σ/φου, αξίζει να σταθεί κανείς σε ορισμένα χαρακτηριστικά αυτής της πορείας, που αναδεικνύουν το μεγαλείο που μπορεί να αγγίξει η προσωπικότητα του ανθρώπου αν αυτή ενωθεί με τα πιο υψηλά ιδανικά.

Ένα πρώτο στοιχείο που αξίζει να κρατήσουμε είναι ότι ο Αντώνης Αντωνακόπουλος θα μπορούσε ο ίδιος να απολαύσει μία πιο ήσυχη και άνετη ζωή, αν είχε ακολουθήσει άλλο δρόμο. Ήταν παιδί μιας εύπορης οικογένειας. Ήταν μεγαλωμένος με όλες τις ανέσεις. Όμως δεν ακολούθησε τον εύκολο δρόμο της ζωής που θα μπορούσε να είχε επιλέξει. Το κύριο είναι ότι δεν έμεινε ασυγκίνητος από τη φτώχεια και την πείνα που μάστιζε την εργατική τάξη, τους φτωχούς αγρότες, το λαό της περιοχής μας.

Οι μεγάλες ταξικές αντιθέσεις που έβλεπε γύρω του τον επηρέασαν βαθύτατα. Από νωρίς προβληματιζόταν για τις κοινωνικές αδικίες αλλά και τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Δεν μπορούσε να μείνει και δεν έμεινε κλεισμένος στο καβούκι του.

Το δεύτερο στοιχείο που θα μπορούσαμε να σημειώσουμε είναι το εξής: Δεν θα μπορούσε μόνο η γνωριμία του με τις επαναστατικές ιδέες, η επαφή του με την μαρξιστική γνώση να τον οδηγήσει από μόνη της ώστε να γίνει ατρόμητος και ικανός κομμουνιστής, αν δεν συνενώνονταν με την άμεση, πρακτική συμμετοχή σε όλες τις μορφές της ταξικής πάλης. Ο σ/φος, κάτω και από την κομματική καθοδήγηση, ωρίμασε γιατί η αποστολή του κατά την διάρκεια του πόλεμου και μετά ήταν να δουλέψει σε καθοριστικούς τομείς σε κλάδους και εργατογειτονιές. Χωρίς αυτόν τον πρακτικό προσανατολισμό ίσως δεν θα έφθανε σ' αυτό το επίπεδο ικανότητας και προσφοράς που όσοι τον γνώρισαν από πρώτο χέρι έχουν να πουν.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα, λοιπόν, που δικαιώνεται και θα δικαιώνεται για πάντα είναι η σημασία της ενότητας και σε προσωπικό επίπεδο, για κάθε στέλεχος και μέλος, της ιδεολογικής και πολιτικής μόρφωσης με την άμεση συμμετοχή στην οργάνωση και καθοδήγηση του εργατικού κινήματος. Είναι η μόνη και ασφαλής διαδικασία ώστε ο ενθουσιασμός, η αφοβία να αποκτήσουν βάθος, να εδραιωθούν ως συνειδητή επιλογή.

Εδώ θα μπορούσαμε να σημειώσουμε πολλά:

  • Την συμμετοχή του στην ίδρυση και οργάνωση του ΕΑΜ Ν. Ηλείας.
  • Την δράση του στην Αθήνα κατά τα φοιτητικά του χρόνια.
  • Την στάση του στην φυλακή όπου πέρασε πάνω από 10 χρόνια της ζωής του

Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, (της βαθιάς μαρξιστικής μόρφωσής του και της πρακτικής συμμετοχής του στην οργάνωση της πάλης) νομίζουμε ότι θα μπορούσαμε να σημειώσουμε ένα τρίτο στοιχείο: Ότι καθόριζε το σύνολο της στάσης του και της ζωή του από την επιλογή που ο ίδιος είχε κάνει να δέσει τη ζωή του αδιάσειστα με τους αγώνες και τις αγωνίες της εργατικής τάξης, με το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά, με τον αγώνα για την κομμουνιστική κοινωνία. Έβλεπε τη ζωή του σε κάθε πτυχή της σαν μέρος της εργατικής τάξης, και ο ίδιος ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει τίποτε που να τον απομακρύνει από τον συλλογικό αγώνα. Και αύτη ήταν μια επιλογή για τον εαυτό του που θέλησε να την κληρονομήσει και στις επόμενες γενιές.

Την επιλογή αυτή την κράτησε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του πάρα τις δυσκολίες που είχε και την επιστέγασε αναθέτοντας στην αγαπημένη του σύζυγο LouiseBailly – Αντωνακοπούλου να παραχωρήσει την οικία του στον Πύργο μαζί με τα χιλιάδες βιβλία που περιείχε στο Κόμμα του, στο ΚΚΕ για να γίνει ορμητήριο νέων αγώνων για τις επόμενες γενιές Κομμουνιστών. Ο σύντροφος Αντώνης δεν άφησε στο Κόμμα μας μονάχα το σπίτι του και τα βιβλία του. Άφησε μια πλούσια παρακαταθήκη αγώνα και επεξεργασιών, σε δύσκολους καιρούς, πάντα μέσα απ' τις γραμμές του ΚΚΕ. Ιδιαίτερα την φετινή χρονιά, με το κλείσιμο των 100 χρόνων του ΚΚΕ, η σκέψη μας πάει σ' όλους εκείνους που με τον αγώνα και το αίμα τους στέριωσαν τις ρίζες του Κόμματος μέσα στο λαό. Ο σ. Αντωνακόπουλος ήταν ένας απ' αυτούς, που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στο δρόμο για να βαδίσουμε εμείς οι επόμενοι.

Αυτά τα 100 χρόνια αγώνας και δράσης μας μεταφέρουν το μήνυμα της αισιοδοξίας, της αυτοπεποίθησης, της πίστης στο δίκιο και στην προοπτική της νίκης μας. Την πίστη και την αισιοδοξία μας για μια ανώτερη κοινωνία δεν την αντλούμε μόνο από τα σύμβολα και τις ματωμένες σημαίες. Δεν την αντλούμε μόνο μέσα από τη μεγαλειώδη προσφορά της Οχτωβριανής Επανάστασης. Την αντλούμε από τη γνώση της ιστορίας, αλλά και της σύγχρονης πραγματικότητας. Την αντλούμε από τις σύγχρονες εκρηκτικές αντιθέσεις που δε χωράνε στον παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είμαστε πιο ικανοί να αντιμετωπίσουμε τη φουρτούνα της σύγχρονης εποχής, γιατί, όπως είπε κι ο Μπελογιάννης, "εμείς πιστεύουμε στην πιο σωστή θεωρία, που διανοήθηκαν τα πιο φωτισμένα μυαλά της ανθρωπότητας"».

Μέσα από την ιστορία του εργατικού κινήματος, μάθαμε ότι οι πολύμορφες δυσκολίες της ταξικής πάλης, ο πρωτοπόρος ρόλος της εργατικής τάξης, η ιστορική αποστολή της, δε θα συντελεστούν αυθόρμητα, μέσα απ' τη δεδομένη ένταση της εκμετάλλευσης, τις κοινωνικές εκρήξεις και τα ξεσπάσματα που τη συνοδεύουν.

Δεν ξεπερνιούνται με κάποιο λίφτινγκ στο γερασμένο πρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας, που πάνω από 100 χρόνια δίνει το φιλί της ζωής στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα. Δεν ξεπερνιούνται όπως προσπαθούν να καλλιεργήσουν οι απανταχού οπορτουνιστές με την συμμετοχή των Κομμουνιστικών Κομμάτων σε κυβερνήσεις μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ζητώντας στην πραγματικότητα από την εργατική τάξη και το κόμμα της να τραβήξουν μαζί στο βάλτο της ταξικής συνεργασίας και υποταγής. Ζήτημα που έχει απασχολήσει το διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα για πολλές δεκαετίες και το οποίο απασχόλησε και τον σ/φο Αντώνη στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με αφορμή το «Χιλιανό πείραμα» και την συμμετοχή του ΚΚ Χιλής στην κυβέρνηση Αλιέντε. Πολύ πριν από την ανατροπή της, το 1971, είχε εκδώσει μπροσούρα στο Παρίσι που προσπαθούσε να εκτιμήσει την κατάσταση στην Χιλή με σωστά πολιτικά κριτήρια παρά το γεγονός ότι στο διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα της εποχής κυριαρχούσε η αντίληψη της «ποικιλίας μορφών περάσματος στο σοσιαλισμό» και της ειρηνικής συνύπαρξης σοσιαλισμού - καπιταλισμού, πολιτική που διακηρύχθηκε εν μέρει στο 19ο και ολοκληρωμένα στο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ. Αυτή η θέση από τη μια αντανακλούσε προβλήματα στη στρατηγική και την πολιτική των Κομμουνιστικών Κομμάτων και από την άλλη επιδρούσε στην αναπαραγωγή τους. Πάνω σε αυτό διαμορφώθηκε το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού που είχε ως αναφορά του τις εθνικές ιδιομορφίες και τις δυνατότητες του κοινοβουλευτικού ρεφορμισμού.

Ο σ/φος Αντώνης παρότι δεν γνώριζε το τι θα επακολουθήσει και με βάση τα πρώτα δείγματα γραφής της κυβέρνησης Αλιέντε αναφέρει ότι «Η διακυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου έδειξε ότι η απελευθέρωση των καταπιεζόμενων τάξεων είναι αδύνατη μέσα από την ‘οδό του αστικού νόμου’ και παρότι το λαϊκό μέτωπο έκανε διάφορες και ορισμένες εκ των οποίων ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις η αστική τάξη πάντα αντιδρούσε».

Τονίζει ότι αναμφισβήτητα στη Χιλή με την κυβέρνηση Αλιέντε άνοιξε ένα παράθυρο για τη βελτίωση της ζωής του λαού, κυρίως του πιο εξαθλιωμένου μαζικού τμήματός του. Το ζητούμενο όμως, και αυτό επισημαίνει ο Αντωνακόπουλος δεν είναι να ικανοποιηθούν οι άμεσες απαιτήσεις της ακραίας φτώχειας, αλλά και να ανοίξει ο δρόμος για να ζήσει ο δοκιμαζόμενος λαός με βάση τις δυνατότητες της χώρας και τις σύγχρονες ανάγκες. Τα θετικά αυτά μέτρα δεν μπόρεσαν να μειώσουν καθόλου τη μεγάλη συγκέντρωση του πλούτου και του εισοδήματος στην αστική τάξη, στα ανώτερα μεσαία στρώματα. Και το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε όλοι. Η ήττα του λαϊκού κινήματος στη Χιλή πρέπει να γίνει χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι είναι αδύνατον να ανοίξει δρόμος προς το σοσιαλισμό μέσα από τη συμμαχία με ένα τμήμα της αστικής τάξης, μέσα από τη διεκδίκηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.Η ίδια η εργατική τάξηπρέπει να παλέψει για τη δική της εξουσία, ανατρέποντας την εξουσία των κεφαλαιοκρατών. Τα διδάγματα από αυτήν την πορεία επιβεβαιώνουν τις θέσεις του ΚΚΕ ότι το επαναστατικό - εργατικό κίνημα, το ΚΚ δεν μπορεί να αξιοποιήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού στην πάλη του για το σοσιαλισμό, πολύ περισσότερο να τη θέτει ως προγραμματικό στόχο. Και αυτό ο σ/φος Αντώνης το έβλεπε από την δεκαετία του 1970. Οπότε καταλαβαίνουμε σήμερα σχεδόν 50 χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του κοροϊδεύει και εξαπατά το λαό καλλιεργώντας του ψεύτικες προσδοκίες για το αύριο. Ποιά είναι η κεντρική πολιτική γραμμή που βάζει η κυβέρνηση σήμερα; Ότι μετά το τυπικό τέλος των μνημονίων θα βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων. Όμως η επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι, δυστυχώς, ίδια με την προηγούμενη. Άλλωστε, γι' αυτή την επόμενη μέρα, για την έξοδο από την οικονομική καπιταλιστική κρίση, για λογαριασμό όμως του κεφαλαίου και με το λαό μας να φορτώνεται τα βάρη της κρίσης, έχουν δουλέψει τόσο οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πριν όσο και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ τα τελευταία χρόνια.

Με μια διαφορά, βέβαια: Ό,τι δεν πρόλαβαν ή δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν οι προηγούμενοι, σήμερα το επιδεικνύει ο κ. Τσίπρας ως δήθεν μεγάλο επίτευγμά του στους εκπροσώπους του εγχώριου μεγάλου κεφαλαίου, προκειμένου να ανανεώσουν τη στήριξή τους στο κόμμα του.

Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του στον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδας, που τους είπε ότι, επειδή οι μεταρρυθμίσεις είναι σαν το ποδήλατο, που αν σταματήσεις να κάνεις πετάλι, πέφτεις, έτσι κι αυτός θα προχωρήσει με συνέχεια και επιμονή να κάνει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούν οι μεγαλοβιομήχανοι.

Όταν, βέβαια, ο κ. Τσίπρας μιλάει για μεταρρυθμίσεις εννοεί τις βαθιές αντιλαϊκές - αντεργατικές αλλαγές για να διασφαλίσει το κεφάλαιο την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητά του.

Για τις ίδιες μεταρρυθμίσεις, όμως, μιλάει και ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ να του έχει πάρει την μπουκιά από το στόμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ΑΝΕΛ αλλά και τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ ψήφισαν μαζί το 3ο μνημόνιο και τα μέτρα που απορρέουν από αυτό.

Απέναντι στις ψεύτικες προσδοκίες που προσπαθεί να δημιουργήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τη λεγόμενη καθαρή έξοδο, τη συμφωνία για το χρέος, τη δήθεν "δίκαιη" ανάπτυξη… Απέναντι στις εξίσου κάλπικες υποσχέσεις της ΝΔ ότι οι δικές της μεταρρυθμίσεις είναι φιλολαϊκές, ότι θα πετύχει μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, που ματώνουν το λαό, ότι θα φέρει αναπτυξιακή έκρηξη…

Απέναντι σε όλα αυτά, υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι του μόχθου κι εδώ στο νομό μας.

Κι αυτή η σκληρή πραγματικότητα δεν πρόκειται να αλλάξει την επόμενη μέρα, όποιος κι αν τη διαχειριστεί, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ.

Τι πρόκειται να αλλάξει την επόμενη μέρα για τους εργαζομένους, τους ανέργους, τους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, τους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών που ζουν εδώ στην Ηλεία;

Θα σταματήσουν να δίνουν τη μάχη της καθημερινής επιβίωσης, θα σταματήσουν να βλέπουν τις περιουσίες του να κινδυνεύουν να βγουν σε πλειστηριασμό, θα σταματήσουν να πληρώνουν τους εξοντωτικούς φόρους, θα δουν βελτίωση στην Υγεία και στην παιδεία. Σε όλα αυτά Κυβέρνηση και αντιπολίτευση είναι ξεκάθαρη. Θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν αυτή την πολιτική και φυσικά σε τακτά χρονικά διαστήματα θα την μεταρρυθμίζουν προς το χειρότερο.

Φίλες και φίλοι, Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εμείς επιμένουμε και σωστά ότι η εποχή που ζούμε είναι η εποχή που οξύνεται η βασική αντίθεση αλλά και το σύνολο των αντιθέσεων του καπιταλιστικού συστήματος. Σ' αντίθεση με τους αστούς απολογητές οι κομμουνιστές, με βάση τη μαρξιστική θεωρία, δεν αισθάνονται καμία αμηχανία για τη διερεύνηση και αποτίμηση των εξελίξεων του καπιταλισμού στις ταραγμένες μέρες που έρχονται. Η αναμφισβήτητη αλματώδης τεχνολογική πρόοδος όχι μόνο δε δίνει ανάσα ζωής στο γερασμένο καπιταλισμό αλλά, αντίθετα, αποτελεί το αντικειμενικό έδαφος επιτάχυνσης της σήψης του, κάνοντας αναγκαίο και ρεαλιστικό το στόχο της ανατροπής του, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Ετσι ξαναμπαίνει το ερώτημα του 21ου αιώνα: Για ποιον πρέπει να σημάνει το τέλος; Το μήνυμά μας είναι καθαρό. Το καπιταλιστικό σύστημα, όπως παλιότερα και η φεουδαρχία, έφαγε τα ψωμιά του. Ο,τι ήταν να δώσει το έδωσε. Τώρα πια αποτελεί τροχοπέδη της κοινωνικής εξέλιξης και πρέπει το γρηγορότερο να φύγει πριν είναι αργά για το ανθρώπινο είδος. Σήμερα μπορεί να υπάρξει μια κοινωνία χωρίς καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, χωρίς αφεντικά πατώντας πάνω στην πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ου αιώνα. Παρά την χολή που χύνούν για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε ξέρουν πολύ καλά ότι δεν ξεμπέρδεψαν.

Το εργατικό κίνημα έχει την ιστορία του, βαδίζει την ανοδική πορεία του. Ο 19ος αιώνας, με την Κομμούνα του Παρισιού, έδειξε τη δυνατότητα της εργατικής τάξης για εξέγερση. Έδειξε όμως παράλληλα εκείνη την εποχή τα συγκεκριμένα όριά της για να νικήσει. Στον 20ό αιώνα το εργατικό κίνημα αφομοίωσε τα διδάγματα αυτής της ήττας, έκανε ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Απέδειξε ότι μπορεί να πραγματοποιήσει κοινωνικές επαναστάσεις και να επικρατήσει. Απέδειξε ότι ο σοσιαλισμός είναι εφικτός. Οτι είναι δυνατόν να υπάρχει ένας κόσμος χωρίς ατομικούς ιδιοκτήτες στα μέσα παραγωγής, χωρίς καπιταλιστικά τραστ, τράπεζες, μεγαλοκτηματίες.

Κι αν σήμερα στην Ευρώπη δεν περπάτησε μέχρι το τέλος η Οχτωβριανή Επανάσταση, αυτό δε σημαίνει ότι η ζωή αμφισβητεί και ακυρώνει τον ιστορικό της ρόλο. Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αμφισβητήσει το θετικό που πρόσφερε στην εργατική τάξη και σ' όλη την ανθρωπότητα.

Εξάλλου, κανένας στις μέρες μας δε διανοείται να καταδικάσει τους αδελφούς Ράιτ, γιατί το αεροπλάνο τους δεν πέταξε με την πρώτη, ούτε γιατί δεν έφτιαξαν πύραυλο στην εποχή τους. Κανένας δεν καταδίκασε τους αρχαίους Έλληνες γεωμέτρες, μαθηματικούς γιατί πέρα από τους αριθμούς και την επιπεδομετρία δεν ανακάλυψαν τους νόμους της κβαντομηχανικής. Η πορεία της ανθρώπινης νόησης και γνώσης έχει τις νομοτέλειές της: Απ' το απλό στο πιο σύνθετο, ως την επιστημονική γνώση και την κοσμοαντίληψη.

Πιστεύουμε ότι το κομμουνιστικό κίνημα έχει ξεκινήσει. Θα κάνει το νέο βήμα μπροστά, θα αφομοιώσει βαθύτερα τα διδάγματα αυτής της σοβαρής ήττας και πιο ώριμα θα σηματοδοτήσει στον αιώνα που μπήκαμε την παρουσία του, αποδείχνοντας ότι μπορεί να νικά, να επικρατεί αλλά και να κάνει πράξη στη ζωή μέχρι το τέλος το μεγάλο στόχο και όραμα της ανθρώπινης απελευθέρωσης.

Η μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση που μας γέννησε, δεν ήταν ένα διάλειμμα στην πορεία της ανθρωπότητας. Παρά το πισωγύρισμα και τις δυσκολίες, οι σημαίες της θα στηθούν ξανά όρθιες στην εποχή μας. Ακολουθώντας στο δρόμο του αγώνα, που βάδισε ο σ. Αντώνης, ο Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι σύντροφοι στην Ηλεία εμείς οι νέοι Κομμουνιστές θα φτάσουμε έως το τέλος του δρόμου. Η επόμενη μέρα για το λαό μπορεί να είναι ελπιδοφόρα. Και η ελπίδα για το λαό δεν περνά μέσα από τα αναπτυξιακά σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ που είναι μεταμφιεσμένα μνημόνια διαρκείας για να κερδίζουν οι λίγοι από την εκμετάλλευση των πολλών.

Η ελπίδα για το λαό βρίσκεται στην οργάνωση της πάλης του για να επιβάλει μέτρα που θα ανακουφίζουν τον ίδιο και την οικογένειά του, θα βάζει τέρμα στον κατήφορο, θα φωτίζει τη μόνη καθαρή διέξοδο για το λαό, με την ενίσχυση του ΚΚΕ παντού.»

myILIAnews.grΕιδήσεις-Ενημέρωση από την Ηλεία, την Ελλάδα και όλο τον κόσμο!